Deklaracja Balfroura
W 1917 roku Brytyjczycy ogłosili tzw. deklarację Balfoura. Arthur Balfour, były premier Wielkiej Brytanii, był wówczas sekretarzem spraw zagranicznych. Brytyjski rząd zobowiązywał się, iż pomoże Żydom w utworzeniu nowej ojczyzny w Palestynie. W rezultacie, po zakończeniu pierwszej wojny światowej i upadku imperium ottomańskiego, liczne rzesze Żydów osiedlały się na administrowanych przez Brytyjczyków terenach Palestyny. Wypierani stopniowo Arabowie początkowo nie protestowali; starcia między nimi a grupkami żydowskich osadników były jedynie sporadyczne. Społeczność żydowska w Palestynie rosła w siłę, a jej reprezentantem politycznym była Agencja Żydowska wspierana przez Brytyjczyków. Ten powolny napływ mógłby trwać jeszcze długo, sytuacja jednak diametralnie zmieniła się wraz z dojściem do władzy Hitlera i wybuchem II wojny światowej. W latach 1933-1945 z rąk nazistów zginęło 6 milionów osób pochodzenia żydowskiego. Był to rezultat hitlerowskiego planu „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej". Ci, którzy przeżyli holocaust, gwałtownie szukali dla siebie nowego miejsca na ziemi.