Fundamentalizm

Seria tzw. dżihad, czyli świętych wojen, w Afryce doprowadziła w pierwszej połowie XIX wieku do powstania islamskich państw w Nigerii i Libii. Największe znaczenie spośród doktryn islamskich miał i nadal ma wahhabizm z powodu trwałego wpływu, który wywiera na dzisiejszą Arabię Saudyjską i wzoru, który stanowi dla islamskiego fundamentalizmu. Wahha-bici to zwolennicy ruchu odnowy religijnej w islamie, najbardziej purytańskiej i rygorystycznej doktryny stworzonej w połowie XVIII wieku przez Ibu Abd al-Wahhaba (1703-92). Głosili oni konieczność powrotu do „pierwotnej czystości" islamu oraz do prostoty i surowości w życiu prywatnym i publicznym. Za ostateczną wyrocznię uznawali Koran i interpretowane dosłownie hadisy; zakazywali spożywania alkoholu, palenia tytoniu i uprawiania hazardu. Władcy arabscy z dynastii saudyjskiej przyjęli wahhabizm i rozpowszechnili go za pomocą siły. Święta wojna o ustanowienie państwa muzułmańskiego opartego na prawie islamu doprowadziła w 1932 r. do powstania Arabii Saudyjskiej, w której po dziś dzień obowiązującą doktryną jest wahhabizm.